Van vestigingsmanager terug naar senior recruiter. Hoe Arlinde ontdekte dat een stap terug soms juist vooruit is.
Een stap terug.
Zo kan het voelen als je van vestigingsmanager teruggaat naar senior recruiter.
Zeker in een wereld waarin groei vaak wordt gezien als omhooggaan. Meer verantwoordelijkheid. Een grotere titel. Een team aansturen. Verder op de ladder.
Maar het verhaal van Arlinde laat iets anders zien.
Soms is een stap terug precies de stap die je nodig hebt om weer vooruit te kunnen.
Arlinde werkt al bijna zes jaar bij Raaak Personeel. Ze begon als consultant in Etten-Leur, ontdekte tijdens corona haar talent voor sales, bouwde mee aan de vestiging in Breda en groeide door naar vestigingsmanager.
Op papier een mooi groeipad.
Maar achter dat groeipad zat ook een mens. Een vrouw die net moeder was geworden. Die terugkwam van verlof. Die een nieuwe balans moest vinden tussen thuis en werk. En die merkte dat de titel vestigingsmanager veel meer met haar deed dan ze vooraf had gedacht.
“Ik dacht: ik ben vestigingsmanager, dus ik moet het allemaal weten.”
Die zin zegt veel.
Over verwachtingen.
Over bewijsdrang.
Over de druk die een functie kan geven.
En over hoe spannend het kan zijn om eerlijk te zeggen: dit past nu niet bij mij.
Begonnen met gas geven
Toen Arlinde eind 2019 begon bij Raaak Personeel, startte ze als consultant op de vestiging in Etten-Leur.
Ze kwam binnen met energie. Veel energie.
Zelf noemt ze zichzelf in die tijd “een beetje een pitbullpup”. Oogkleppen op en gaan. Niet te lang nadenken, maar doen. Leren in de praktijk. Fouten maken. Opstaan. Weer door.
Dat paste bij haar.
Ze vond het leuk om met kandidaten te werken, klanten te spreken en resultaat te boeken. Toen corona kort daarna veel veranderde, viel er business weg en werden kandidaten teruggetrokken. Arlinde kwam in een salesteam terecht.
Daar ontdekte ze iets belangrijks.
Sales vond ze leuk.
Vacatures naar Raaak toe trekken, kansen zien, gesprekken voeren, bouwen aan relaties. Het gaf haar energie. En het bleek haar ook goed af te gaan.
Niet veel later kwam er een nieuwe kans voorbij: de vestiging in Breda moest worden opgebouwd. Arlinde stond aan de wieg van die vestiging.
Daar kwam haar kracht goed naar voren.
Gas geven. Pionieren. Gaan en gaandeweg leren. Een beetje onbevangen, misschien zelfs een tikje brutaal, maar altijd met gevoel voor wat wel en niet kan.
De vestiging groeide hard. Arlinde groeide mee.
En uiteindelijk werd ze vestigingsmanager.
De titel die zwaarder voelde dan verwacht
In februari werd Arlinde officieel benoemd tot vestigingsmanager. Er was een heel traject aan voorafgegaan. Op dat moment was ze hoogzwanger. In april ging ze met verlof. Eind augustus kwam ze terug.
Net moeder geworden.
Vers in een nieuwe levensfase.
En op werk lag er een nieuwe titel klaar.
Vestigingsmanager.
Een mooie functie. Maar ook een functie die iets met haar deed.
Arlinde voelde een enorme bewijsdrang. Alsof ze moest laten zien dat ze het waard was. Alsof ze alles moest weten. Alsof er geen ruimte was om te twijfelen.
Daar kwam bij dat ze de lat voor zichzelf altijd al hoog legde.
Die combinatie maakte dat ze niet lekker in haar rol zat. Ze had een masker op, zegt ze zelf. Kwetsbaar zijn vond ze lastig.
Terwijl ze achteraf juist leerde dat het wél mag.
Dat het oké is als je het even niet meer weet.
Dat het oké is om te zeggen dat een rol niet past bij de fase waarin je zit.
Dat het oké is om voor jezelf te kiezen.
Moeder worden verandert ook je werk
Moeder worden verandert veel.
Niet alleen thuis, maar ook op werk.
Je agenda verandert. Je energie verandert. Je hoofd verandert. De dingen die eerst vanzelfsprekend voelden, kunnen ineens anders wegen.
Voor Arlinde was dat ook zo.
Ze had weinig ruimte in haar hoofd. Ze was net moeder geworden en had genoeg aan zichzelf. Tegelijkertijd stond ze in een functie waarin ze moest aansturen, coachen, begeleiden en overzicht houden.
Als vestigingsmanager ben je niet alleen bezig met je eigen resultaten. Je bent er ook voor je team. Je hangt meer boven de operatie. Je kijkt breder. Je begeleidt collega’s.
En juist dat paste op dat moment niet goed.
Arlinde miste het directe werk.
Het scoren.
Het schakelen.
Het contact met kandidaten.
Het gevoel van met haar voeten in de klei staan.
Ze voelde dat ze terug wilde naar de inhoud van het vak. Naar de rol waarin haar energie zat. Naar het werk dat ze bij wijze van spreken blind kon doen, omdat het zo natuurlijk voelde.
Dus maakte ze een keuze die voor veel mensen spannend is.
Ze ging van vestigingsmanager terug naar senior recruiter.
Een stap terug die vooruit bleek
In veel organisaties hangt er iets omheen als iemand een stap terug doet.
Alsof het betekent dat je het niet aankunt.
Alsof je minder ambitieus bent.
Alsof je gefaald hebt.
Maar bij Arlinde was dat niet het verhaal.
Voor haar was de stap terug juist een eerlijke keuze. Een bewuste keuze. Een keuze voor energie, plezier en werk dat beter paste bij haar leven op dat moment.
Ze ging aan de slag als senior recruiter.
Later kwam ze terecht op de vestiging in Roosendaal, waar ze opnieuw kon doen wat ze graag doet: kandidaten spreken, kansen zien, bouwen, schakelen en samen met collega’s resultaat halen.
Daar voelde ze weer ruimte.
Niet de druk van een titel die haar het gevoel gaf dat ze alles moest weten.
Maar de energie van een rol waarin ze zichzelf herkende.
Achteraf noemt ze het geen stap terug meer.
Voor haar bleek het een stap vooruit.
De kracht van kwetsbaarheid
Wat Arlinde in deze periode leerde, gaat verder dan een functiewissel.
Ze leerde dat kwetsbaarheid geen zwakte is.
Sterker nog: eerlijk durven zeggen dat iets niet past, vraagt juist kracht.
Het is veel makkelijker om door te gaan. Om te doen alsof het wel lukt. Om vast te houden aan een titel omdat die mooi staat op papier. Om te denken: ik ben nu eenmaal manager, dus ik moet door.
Maar Arlinde koos anders.
Ze durfde te erkennen dat ze niet lekker in haar rol zat. Ze durfde te voelen dat haar energie ergens anders lag. En ze durfde een keuze te maken die niet iedereen meteen zou begrijpen.
Daar zit leiderschap in.
Niet het soort leiderschap dat draait om altijd sterk zijn.
Maar leiderschap waarin je jezelf serieus neemt.
Dat is ook een belangrijke les voor HR en recruitment. Mensen zijn geen functietitels. Ze zijn niet alleen consultant, manager of recruiter. Ze zijn ook ouder, partner, collega, mens. Ze hebben fases, twijfels, energiepieken en momenten waarop iets niet meer past.
Als je talent echt wilt behouden, moet je daar oog voor hebben.
Eerlijk, eigenzinnig en dichtbij
De kernwaarden van Raaak Personeel komen duidelijk terug in Arlindes verhaal.
Eerlijk, omdat ze eerlijk naar zichzelf moest kijken. En omdat ze ook in haar werk eerlijk wil zijn naar kandidaten en collega’s. Als iets niet past, moet je dat kunnen zeggen. Als iets wel past, ook.
Eigenzinnig, omdat haar loopbaan geen standaardroute volgt. Ze groeide door, deed een stap terug en vond opnieuw haar plek. Niet volgens het perfecte plaatje, maar volgens wat klopte voor haar.
Dichtbij, omdat haar verhaal laat zien hoe belangrijk het is om de mens achter de functie te zien. Iemand is niet alleen medewerker. Iemand heeft ook een leven naast werk. Een thuissituatie. Een fase waarin iets wel of niet past.
Dichtbij zijn betekent luisteren.
Niet pas als iemand vertrekt, maar juist eerder.
Wat organisaties hiervan kunnen leren
Het verhaal van Arlinde is herkenbaar voor veel mensen.
Zeker voor jonge ouders.
Je komt terug van verlof en iedereen verwacht misschien dat je gewoon weer instapt. Zelf verwacht je dat misschien ook. Maar ondertussen is er veel veranderd.
Je bent dezelfde persoon, maar ook niet helemaal.
Je werk kan nog steeds belangrijk voor je zijn, maar je energie is anders verdeeld. Je ambities zijn er nog, maar misschien in een andere vorm. De rol die eerst logisch leek, voelt ineens zwaar.
Daar ligt een belangrijke taak voor organisaties.
Blijf praten.
Vraag niet alleen of iemand het werk aankan, maar ook of het werk nog past.
Maak het normaal om van richting te veranderen.
Zie een stap terug niet automatisch als verlies.
Want soms behoud je talent juist door iemand niet vast te houden aan de volgende trede op de ladder.
Soms behoud je talent door samen te kijken naar de plek waar iemand weer gaat groeien.
Een verhaal over talent
Arlindes verhaal gaat niet over minder ambitie hebben.
Het gaat juist over weten waar je ambitie tot bloei komt.
Voor haar lag dat niet in de titel vestigingsmanager op dat moment. Niet in boven de operatie hangen. Niet in het gevoel dat ze alles moest weten.
Haar energie lag in recruitment. In kandidaten. In bouwen. In met haar voeten in de klei staan. In senior recruiter zijn op een plek waar ze zichzelf kan zijn.
Dat maakt haar keuze krachtig.
Ze koos niet voor het plaatje.
Ze koos voor wat klopte.
En precies daar begint talentontwikkeling.
Niet bij iemand zo snel mogelijk naar boven duwen, maar bij ontdekken waar iemand echt tot zijn recht komt.
Het verhaal van Arlinde laat zien waar Raaak Personeel voor staat. Eerlijk, omdat moeilijke keuzes uitgesproken mogen worden. Eigenzinnig, omdat groei niet altijd via de standaardroute loopt. En dichtbij, omdat je pas weet wat iemand nodig heeft als je echt luistert.
Sommige mensen bouwen een recruitmentbureau.
Wij bouwen een vrijplaats voor talent.